Verwerken

Verwerken kun je op verschillende manieren doen. Ik doe dat in de ontsapper. Stoom ik al het sap er uit en de rotzooi die overblijft gooi ik op de composthoop.
Het gaat goed hier, ik heb het druk nu alles tegelijk klaar is en ik graag nog wat voor de winter wil opslaan. Er wordt behoorlijk geëxperimenteerd met van alles. Vlierbloesem-champagne, appelsap, perensap, druivensap en pruimensap. Frambozenjam, rodevruchtenjam, zwartebessenjam, pruimenjam. En nu wil ik op de valreep ook nog een hoop vlierbessensap maken, maar daar moet ik vaart mee maken voordat alles op is.


Kortom, lekker bezig! Laat die herfst nog maar ff thuis blijven, ik wil nog genieten van de nazomer.

In de tuin

Het liefst ben ik in de tuin. En gelukkig kan ik dat nog prima. De zomer doet me goed, ik voel me fijn. Hier een kleine impressie van de dag van vandaag.

Noorwegen

Een kleine indruk van onze week in Noorwegen. Gerard en Gudrun het was FAntastisch!!!

Zoeken naar de regenboog

Foto door M. v. Klingeren

Je hoort het zo vaak, ik vecht tegen kanker of zij heeft de ongelijke strijd tegen kanker verloren.
Ik word daar zo ongelukkig van. We moeten helemaal niet vechten tegen kanker. En we moeten al helemaal niet spreken over mensen die het gevecht tegen kanker hebben gewonnen.
Alsof zij die stierven niet hard genoeg gevochten hebben!
Vechten is niet de goede manier, vechten is niet de weg en zeker niet het goede woord. Er valt namelijk niks te vechten. Ik probeer mij niet te verzetten tegen kanker, dat kan namelijk niet. Kanker heb je of je hebt het niet. En als je mazzel hebt kunnen de behandelingen je helpen genezen.
Het gaat er om hoe je met deze ziekte omgaat. De manier waarop je het probleem wil bekijken, wil ronddraaien in je hand, wil verwerken.
Het gaat erom  te leren aanvaarden dat kanker gebeurt. Of je nu wilt of niet.


Zet je in voor dat wat wel kan.

Inzetten om zo gezond mogelijk te leven zodat de behandelingen zo goed mogelijk verlopen. 
Ik kan proberen om mijn verdriet een plek te geven, zodat ik rust ervaar in mijn hart en hoofd. En ik kan je vertellen, er is een hoop te verwerken, het kost veel energie, veel tijd en het is een moeilijke weg. Ik kan niet werken, heb geen conditie, krijg geen kinderen, heb geen toekomst en ga zo maar door. Een heleboel verlieservaringen, elke dag weer. Toch sta ik positief in het leven, ben ik vrolijk en geniet met volle teugen van dat wat het leven mij biedt.

Wat mijn geheim is?
Ik mopper niet op de regen, maar ik zoek de regenboog.

Voor wie het wil weten: volgens de CT-scan is de situatie stabiel, er is geen tumorgroei zichtbaar. En belangrijker: ik voel me goed :-)

Kan het nog gekker...

Dit keer een column van Prof. Dr. Han van  Krieken,  omdat ik het belangrijk vind dat wij weten dat zorgverzekeraars rare onlogische dingen doen.

Kan het nog gekker...

De zorgverzekeraars hebben goed verdiend in 2012. Omdat ze veel minder hebben uitgegeven dan verwacht, hebben ze veel geld overgehouden. Heel moeilijk was dat niet. Immers, de inkomsten hebben ze goed voor elkaar. De premie wordt uiteraard van te voren vastgesteld en hoewel er een zeker risico bestaat dat patiënten van de ene zorgverzekeraar naar de andere overstappen, gebeurt dat niet zo vaak (en het totaal staat vast). Het risico zit in de uitgaven, maar dat is beperkt. Er is een akkoord in Nederland tussen zorgaanbieders, verzekeraars en overheid dat het volume van de zorg maar 2,5% mag stijgen. Dat hebben zorgverzekeraars uitgebuit, tot genoegen van de minister. Maar de gevolgen zijn wel vreemd.

We kunnen allemaal blij zijn dat de zorgverzekeraars veel geld verdienen, want het gevolg zal zijn dat onze premies gaan dalen. Maar waarom is er eigenlijk minder uitgegeven? Dat heeft een aantal verschillende oorzaken, maar het is niet zo dat er minder patiënten zijn. Er is iets wonderlijks gebeurd, of beter er zijn heel vreemde dingen gebeurd. 

Patiënten kiezen steeds bewuster voor bepaalde ziekenhuizen of specialisten en de complexe zorg verschuift naar centra. Voor het RUCO betekent dit een stijging van het aantal patiënten en behandelingen van duidelijk meer dan 2,5%, niet omdat we per patiënt meer gaan doen, maar gewoon omdat er meer patiënten naar het RUCO komen. Soms vanwege onze typische academische zorg, vaak omdat men weet dat er goed en snel behandeld wordt met hoge patiënt-tevredenheid (zie onzewebsite!). Hoewel er wel iets meer ruimte voor groei was dan 2,5%, was er niet genoeg ruimte om alle patiënten te behandelen.

Het RUCO kon eind 2012 twee dingen doen: patiënten weigeren of ze behandelen zonder dat er voor betaald werd. Het RUCO kennende begrijpt u dat die keuze geen echte keuze is: iedereen met kanker is welkom en wordt goed behandeld. Het RUCO heeft dus eind 2012 patiënten behandeld zonder dat er voor betaald werd (de salarissen van de dokters en verpleegkundigen zijn overigens wel gewoon uitbetaald). Het voelt dan erg oneerlijk dat de verzekeraars heel veel geld overhouden, omdat de patiënten die naar het RUCO komen, niet naar andere ziekenhuizen gingen. Die ziekenhuizen groeiden dus minder dan 2,5% en dus hielden zorgverzekeraars (veel) geld over.

Er komt nog iets bij. Met trots hebben sommige zorgverzekeraars laten weten dat ze een vast bedrag met ziekenhuizen hadden afgesproken, met een groei die iets lager was dan 2,5%. Dat leek een slimme actie, maar het gevolg was dat die ziekenhuizen geld kregen voor zorg die ze niet geleverd hebben: hun groei bleek meestal nog lager dan gedacht en soms was er zelfs krimp.

Wat is er in 2012 dus gebeurd? Ziekenhuizen waar patiënten graag heen gaan omdat ze goed zijn, kregen geen geld voor een deel van de zorg die ze geleverd hebben. Ziekenhuizen waar mensen minder graag heen gingen of niet meer heen konden omdat ze bepaalde zorg niet meer leveren, kregen geld voor zorg die niet geleverd werd. Hoeveel gekker kan het worden?

Han van Krieken

Prof. dr. Han van Krieken is afdelingshoofd Pathologie en voorzitter van het dagelijks bestuur van het Radboud Universitair Centrum voor Oncologie. Hij schrijft zijn columns op persoonlijke titel.

Schoonheid zit van binnen maar je moet het wel laten zien(3)

Dit filmpje geeft een leuke impressie van ons dagje catwalk.

Schoonheid zit van binnen maar je moet het wel laten zien (2)

Zondag 24 Maart 2013

Op naar Catwalk for Cancer. Leren lopen op de catwalk, in een apenpakje op de foto met iets te veel make-up. Ik ben geen model; ik loop vaak in een trainingsbroek en een wollen trui. Met aarde aan mijn handen. En ik schiet mijn klompen aan als ik naar buiten ga. Ik kan niet op hakken lopen en ik hou niet van make-up. En kleding die niet lekker zit vind ik onzinnig. Wat een flauwekul allemaal daar gaat het toch niet om in het leven. Echte schoonheid zit vanbinnen. Dacht ik...

Van coach Michelle leerde ik lopen op de catwalk. Eerst op blote voeten, dan op de tenen en daarna op hoge hakken. Laat de heupen maar swingen, recht je rug, kantel je bekken en loop! Wat een gestuntel, wat een geklooi... en toen opeens had ik het te pakken. Gaaf...! Ik loop op hoge hakken en achter me hoor ik geluiden van bewondering. Hihi, ik kan het dus wel en wat zijn die schoenen eigenlijk cool.

Bij visagiste Annelieke op de stoel besluit ik er helemaal voor te gaan. "Doe jij maar wat je leuk lijkt, ik sta overal voor open." zeg ik. En dat doet ze. Vol in de make-up met extra lange plakwimpers. Er komen laagjes en crèmepjes aan te pas en veel donkere kleuren. Ze mengt alles op haar hand, ik voel me net een kunstwerk. Zelfs de kleur voor mijn lippen mengt ze ter plekke. En wat is ze enthousiast. Ik word er helemaal blij van. Het resultaat is verbluffend. Ik voel me stoer, trots en vrouw. Hier sta ik dan, het meisje van de moestuin.

En toen naar styliste Renske, kleding passen. Een kekke broek, een super strak jurkje. Zo strak dat ik mijn hoge hakken niet zelf kan aan doen. Ze gespt mijn schoenen vast, zegt dat ik er prachtig uitzie en stuurt me naar Anne. Zij fotografeert me in een ruimte vol licht. Links kijken, recht kijken, lopen, zitten, staan en maar klikken. Het resultaat is tof.
Ik herken maar weinig van mijn oude zelf en toch ben ik het echt. Stoer, mooi, nieuw en anders.

Schoonheid zit  inderdaad van binnen, maar je moet het wel laten zien!

Anne Marie en Radha en alle anderen die er voor ons waren, dank jullie wel voor een onvergetelijke ervaring. En vergeet vooral niet om de koks te bedanken voor het lekkere eten. 

Schoonheid zit van binnen maar je moet het wel laten zien (1)

Op weg naar Amsterdam met een aantal AYA`s, in een tamelijk klein bakkie. Later meer over ons avontuur.

De stilte in jezelf ervaren

Hoe gaat het met je? Kun je nog een beetje genieten? Wat doe je eigenlijk? Enkele van de vragen die ik krijg. Hoe leeft je het leven in de wetenschap dat je te snel dood gaat, hoe geniet je en waar haal je de levensvreugde vandaan?



Ik kan je niet het pasklare antwoord geven, het is voor iedereen anders en het blijft een continu proces. Ik ben niet altijd gelukkig, maar ik ben ook niet altijd verdrietig. Ik weet niet wat ik moet doen, maar ik weet wel wanneer het goed met me gaat. En ik leer steeds beter herkennen wanneer ik me gelukkig voel.
De kern is stilte. En die stilte ervaar ik bijvoorbeeld als ik in de tuin werk.
Als ik met de handen de aarde bewerkt dan ben ik tevreden. Dan is het stil, zijn er geen vragen, zijn er geen angsten of onzekere toekomst scenario`s. Dan is er alleen dat wat is. De tuin, de wind, de zon, de planten, de rust en de ruimte. Het hoofd is stil, de gedachten spelen enkel met dat wat ik zie, ruik, hoor en voel. Er zijn is alles wat ik dan ervaar.
Vanuit dat zijn, vanuit die stilte, ervaar ik fijne dingen. De kop van de rabarber komt uit de grond, het stekje van de vijg heeft een knop gekregen.
Die momenten van geluk, van zijn en gewoon het leven leven zoals het is, maken dat ik de hobbels in mijn leven beter kan nemen.
Het zijn rustmomenten die ieder mens nodig heeft in het jachtige bestaan van deze tijd. Ik zou willen dat ik altijd in het NU kan leven. Maar het lukt me (nog) niet. 

Ik denk dat het leven niet altijd groot en meesleepend is. Ik geloof dat leven juist gaat over luisteren. Dàt en ervaren wie je bent en wat je wilt doen. Maar om te luisteren moet je stil zijn en stil staan, anders hoor je niks.

Een beetje geluk

Gister kreeg ik de uitslag van de botscan. Er zijn geen nieuwe uitzaaiingen bijgekomen. De plek in mijn enkel hebben ze extra goed onderzocht en toch tot de conclusie gekomen dat ik een versleten enkel heb. Ik had niet gedacht dat ik zoooo blij zou zijn met een versleten enkel op mijn 35e. Maar ja, alles beter dan kanker. Wat een opluchting en wat een geluk.
Ook de chemokuren gaan weer goed. Ik heb de afgelopen maanden continu met pijn geleefd. Nu het weg is besef ik dat pas.
Het lijkt er dus op dat mijn oncoloog met het starten van de chemo ook de neergaande weg van de roltrap even heeft gestopt. Het is nu aan mij om deze kuren zo lang mogelijk vol te houden.

Op naar de lente!

De Roltrap

De roltrap zie ik als de ziekte die ik heb. In september 2011 ben ik er op gewezen dat ik op een roltrap sta waar ik nooit meer af kan. Het afgelopen jaar heb ik steeds geprobeerd om terug naar boven te hollen en soms lukte dat een stukje. Dan bleek de scan goed, soms zelfs was er afname van de tumor omvang zichtbaar. Door de chemo heeft de roltrap een tijd stil gestaan. We hebben met elkaar toch een hele fijne zomer gehad en met vlagen ook kunnen vergeten wat er werkelijk speelt. Op oudejaarsavond gaf ik het jaar een 8 en dat voelt nog steeds zo.

Maar nu, in het begin van 2013, is de roltrap weer gaan rollen en sneller dan ik had verwacht. Met een flinke dosis chemo probeert mijn arts nogmaals om de roltrap te stoppen. Zolang mogelijk dan, want ergens zal deze zich weer in beweging zetten. Daarbij heb ik al weken vage pijn in mijn enkel wat, naar nu blijkt een nieuwe uitzaaiing is. Dat wil zeggen dat ik een dezer dagen weer de bunker van het Radboud in moet om een algehele botscan te laten maken. Nu de kanker ook in mijn enkel zit willen we weten of er misschien nog andere nieuwe plekken in het skelet zijn aangetast.
Op dit moment komen bij mij deze diagnoses hard binnen. Ik wil jullie graag op de hoogte houden en ben blij dat ik het daar het blog voor heb.

Anneke en Caspar Vriends ;-)

Foto`s van Eric Scholten www.conceptinbeeld.nl  

Het speldenkussen

Gister kreeg ik de uitslag van weer een scan. Er is een kleine uitzaaiing zichtbaar in de lever die er eerst niet was. De uitzaaiingen die er al waren zijn stabiel gebleven. Eigenlijk dus niet zoveel aan de hand, maar het doet me toch wel wat. Voor mijn gezondheid of voor de behandelingen verandert er nu niet zoveel. In januari overleg ik weer met de oncoloog hoe nu verder. Wat dus ook aan geeft dat er niet iets heel ergs is. Om in de woorden van de arts te spreken; de ziekte is toch al aan boord en 1 speldenknopje meer of minder maakt niet veel uit. Vandaag ben ik alweer een beetje van de schrik bekomen en ga ik lekker een stukkie wandelen om de ervaringen van gister een plekje te geven.

Voor nu dus even lekker niks in het ziekenhuis en vooral thuis genieten van wat er is. De kerstdagen staan voor de deur en daar heb ik zin in. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen en een spetterend begin van het nieuwe jaar toewensen. Dat iedereen mag genieten van samen zijn met anderen en natuurlijk van al het lekkere eten.

liefs Anneke

Plannen voor de toekomst

Op de bijeenkomst "compasion4AYA" van woensdag 12 december 2012 in het UMC St.Radboud, heb ik een praatje gehouden. Deze bijeenkomst werd gehouden om sponsoren en andere betrokken de danken voor hun bijdrage en om duidelijk te maken wat we doen om de zorg voor jonge mensen met kanker (AYA`s) te verbeteren. Het was geweldig en overweldigend. Hieronder een schriftelijke versie van wat ik daar heb verteld. 

Goedemiddag. Mijn naam is Anneke van Broekhuizen en ik sta hier als lid van de AYA-taskforce. Ik neem daaraan deel als patiënt. Mij is gevraagd om een praatje te houden over de toekomstplannen van de AYA-zorg. En dat is een beetje raar voor mij. Het zal jullie niet verbazen dat ik kanker heb en helaas behoor ik tot de 25% van de AYA`s die het niet gaat overleven. Ik heb geen toekomst en sta hier nu toch om jullie te vertellen over de plannen voor de toekomst. Toen ik dit praatje aan het voorbereiden was, heb ik daar lang over moeten denken. Wat vertel ik dan? En wat is er zo belangrijk aan de plannen en in de toekomst? 
Ik wil jullie dit proberen uit te leggen aan de hand van een persoonlijk verhaal.
Toen ik een jaar geleden te horen kreeg dat ik ongeneeslijk ziek was, stortte mijn wereld in. Er was een tijdje niks, althans niks anders dan het ziekenhuis en het verdriet. Maar na een poosje thuis zitten besloot ik toch maar wat te gaan doen. Ik heb een volkstuin gehuurd en die volgezet met groenten. Een heerlijke bezigheid die je laat leven. Maar daar gaat het nu niet om. Met de volkstuin erbij had ik de moestuin achter het huis niet meer nodig. Enthousiast ben ik begonnen met het maken van een tuinplan om de achtertuin te vullen met eetbare vaste planten, zodat ik niet het halve jaar tegen te kale grond zit aan te kijken. Heerlijk om te doen, bessenstruikje hier, kruidenplantje daar en natuurlijk mag het fruitboompje niet ontbreken.
En terwijl ik de fruitboom in mijn plan intekende werd ik verdrietig. De tranen stroomden over mijn wangen en de tekening vervaagde. In eerste instantie begreep ik niet goed waar mijn verdriet vandaan kwam. Maar toen ik erover nadacht kwam het besef dat ik een plan had gemaakt voor de toekomst, een toekomst die ik niet heb. 
Inmiddels staat de appelboom in de grond en zorg ik ervoor dat hij de winter doorkomt. Dat hij steun heeft, zodat hij een stevige dikke en rechte stam krijgt. En ik zal hem snoeien, zodat er veel fruit zal groeien en de kroon van de boom mooi en sterk wordt. Maar ik zal de boom nooit volgroeid zien. Hij zal mij overleven.
 Zo zie ik de ontwikkelingen voor de AYA zorg ook. Wij zorgen er met elkaar voor dat het AYA boompje groot wordt. We zorgen ervoor dat het een boom wordt die stevig geworteld staat in kwaliteit van zorg. En dat de stam stevig en dik is, zodat hij stormen kan doorstaan. Wij vormen de kruin in een groot bladerdak, waar iedere patiënt onder kan zitten. Een plek waar je ook na jaren nog terug kan komen met je vragen en je zorgen, omdat er altijd mensen zijn die je begrijpen. We plukken de vruchten en we zullen er voor zorgen dat hij gesnoeid wordt. Zodat de vruchten blijven groeien en de boom gezond blijft.

De zorg voor jonge mensen met kanker is en blijft in beweging en er zullen altijd hulpverleners en patiënten zijn die zorgen voor deze speciale groep mensen. Ik help nu mee om de AYA boom stevig en sterk te laten groeien. Als ik er straks niet meer ben dan nemen andere AYA`s het van mij over. Ooit was Jip de eerste die het belang van de AYA zorg op de kaart zette. Hij is er niet meer, maar we gaan door met het boompje wat hij geplant heeft. 

Er is altijd een toekomst.

Winter

Dit gedicht van J.A. Emmens vond ik op de schuurkalender.


Winter

Ik hak een bestaan in de volgende dag:
de toekomst brokkelt langzaam af,
vandaag is niet meer dan een wak in de tijd,
het verleden is dichtgevroren.

Een heel herkenbaar beeldverhaaltje

Two Years
























Dit stripje kreeg ik doorgestuurd van Jaap. Voor mij is het al meer dan 6 jaar geleden dat ik voor het eerst te horen kreeg dat ik kanker heb. Nu naar al die jaren is dit nog steeds een herkenbaar verhaaltje, zo treffend voor wat wij meemaken. Het is geschreven door een Amerikaanse cartoonist wiens vrouw ook kanker heefd gehad.
Klik op het plaatje om de strip beter te kunnen lezen.

Aan tafel schuift voor ons het leven aan

Ooit kreeg ik van mijn liefste een mooi kaartje met een nog mooiere tekst.


11-04-2011
Liefste, 
in 9 jaar hebben we het allemaal gehad; van de zoetste druif tot de zuurste kers... maar elke keer maakte we er een potje van...:-)
Het is altijd samen, maar ook altijd Anneke, en altijd Caspar, voor ons zelf, maar toch voor elkaar. 
Aan tafel is het duidelijk, daar schuift voor ons het leven aan. 

Je ben mijn moesje.

je mannetje, nog steeds.

HVJ Cas XX

Mijn Caspar is een blog gestart om jullie mee te nemen in zijn eetbare wereld. Het blog is nog "under construction" maar toch al leuk om een kijkje te nemen. Klik op het plaatje onder Cucina a Cas`a.

Eet smakelijk :-)

Herfstcadeautjes

Het is november en de natuur bereidt zich voor op de winter. Ik heb vandaag nog een laatste aardbei en een paar framboosjes uit eigen tuin gegeten. Niet meer zo zoet maar wel erg lekker. En dat zijn dus precies de cadeautjes waar ik zo intens gelukkig van word. De herfst heeft een hoop te bieden. We gaan nu regelmatig even het bos in, opzoek naar boleten of naar een heerlijke parasolzwam of een van de andere eetbare paddenstoelen. Wel spannend, het is elke keer weer goed checken en kijken of we echt de goede hebben. Check check dubbel check. Maar als we dan overtuigd zijn maakt Caspar een heerlijke risotto. Weer een cadeautje, en bevredigend om te doen. We kunnen veel meer eten uit de natuur dan we denken en dat is niet vies. Als je weet wat je doet, waar je het plukt en hoe je het bereidt is er niks aan de hand. Ik leef ook nog en heb al aardig wat paddo`s op ;) Maar alleen als je de natuur daarmee niet schaadt.

Het is zo heerlijk om te kunnen genieten van dat wat de natuur ons geeft. Naast eten is er de rust, het natuurlijke tempo, de geuren en de kleuren. Die kleurenpracht is nu wel echt heel erg mooi. Soms kijk ik naar een boom in het volle zonlicht en zie een roze, bijna fluoriscerend roze. Echt mensen, iedereen zou vaker de natuur in moeten gaan, even ontspannen, even het bloed in beweging zetten, het lichaam wakker schudden. Het is echt een cadeautje en nog gezond ook. 

goed nieuws

Gister goed nieuws gekregen. De uitzaaiingen in de botten zijn stabiel en de uitzaaiingen in de lever zijn afgenomen.
Heeeeeeeel fijn nieuws dus, ik zit weer even wat steviger in het zadel en dat voelt goed. Op naar een mooie herfst en een geweldige winter ;)

Even over mij

Ik ben Anneke.
Ik moet om vrijwel alles lachen en dat is fijn.
Ik wil heel graag begrijpen wat mij overkomt.
Ik zoek en weet dat ik het antwoord niet ga vinden.
Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk te genieten van leven, van natuur, familie, vrienden en hun kinders. Het leven is veel te mooi om te gaan sikkeneuren.
Kijk om je heen, voel, ervaar.
Er zijn zoveel mooie dingen die graag gezien willen worden.

Dhr. en Mw. Vriends- van Broekhuizen

Beek 22-08-2012

Ik moet nog een stukje op het blog zetten maar ik weet niet wat. Er is zoveel gebeurd dat ik de samenhang ervan nog niet kan bevatten. Wat moet je dan schrijven?
Getrouwd op 22 augustus met familie om ons heen. Getoost met vrienden op 25 augustus. Wat een hemels feestje.
En dan nu, bruin en voldaan, terug van onze huwelijksreis.
Zoveel gebeurd, zo weinig kanker, al raken we de schaduw nooit echt kwijt, we hebben enorm genoten.

Dank jullie wel!

Beek 25-08-2012

Conversano 8-09-2012

AYA fotoshoot

In het kader van de AYA Taskforce(zie ook het bericht van 2-2-2012) is er een folder ontwikkeld voor jonge mensen met kanker en daar horen natuurlijk, naast een passende tekst en lay-out, ook leuke foto`s bij. Met een lotgenoot heb ik de fotoshoot voor deze folder mogen doen. Wat een leuke ervaring was. We werden in de meest hippe kleding gehesen, door een visagiste in de make-up gezet en als toetje werd ons haar gedaan door de kapper. En dan hup in de golfkar door het ziekenhuis om op verschillende locaties foto`s te maken met fotograaf Eric Scholten. Wat een dag, wat een verwennerij. Ik voelde me echt een VIP (Verry Important Patient).


Kortom het leven van en VIP in het UMC St. Radboud gaat over rozen :)

De reunie

Na vele jaren zie ik mijn oud klasgenoten weer terug. Het is 3 juni en ik en nog 3 meiden hebben een vrije school reünie georganiseerd voor de klas die van 1983 tot de zomer van 1995 op de Vrije School in Nijmegen zaten. We hebben elkaar zo`n 17 jaar niet gezien, iedereen heeft zich ontwikkeld en is gegroeid en toch voelt het direct vertrouwd. Alsof de tijd niet relevant is? 

Ik zag er enorm tegen op, was nerveus. Wat ga je zeggen als je weet dat je volgende reünie misschien wel dood bent. Wat doe je met je verdriet en al de onvervulde wensen en hoe deel je vreugde en verdriet. In het klassikale gedeelte van de reünie heb ik mijn verhaal verteld. Gewoon zoals ik ben en zoals het is. Vreemd, of misschien logisch, opende dat de mogelijkheid voor anderen om ook hun verhalen te vertellen. Zowel de successen als de teleurstellingen. Misschien omdat we allemaal open waren hebben we een goede mix gevonden tussen humor en verdriet.

Ik kon luisteren naar de moeders die trots over hun kids vertelden en luisteren naar de frappante of juist voor de hand liggende beroepskeuzes van de anderen. En ik ontmoette een lotgenoot. Nog iemand met pech en kanker en een heftig verhaal. Dat steunt, dat schept een band. Bijzonder dat hij er was en dat ik in hem mijn eigen worsteling en frustratie herkende. De vraag of je wel naar een reünie wilt gaan en of je daar dan wel met vreugde kan zijn. De angst dat je je afgezonderd voelt van hen die gezond zijn, en daardoor de angst om je niet te kunnen verbinden met die ander. Je bekijkt het van een afstand maar kunt niet delen in hun gevoel. Dat gebeurt snel maar gelukkig niet altijd. Misschien kon ik juist wel binden met de anderen omdat ik me door zijn aanwezigheid niet alleen voelde staan.
Natuurlijk was niet de hele klas aanwezig maar van hen die er waren heb ik veel warmte mogen ontvangen.

Dank jullie wel voor de gezellige en onvergetelijke dag!

Toen

en nu, met meester Stefan, van toen.

Mooi weer in Parma.

Gent met Anna

Blij met een dooie mus

Steeds vaker zie ik (voor mij) nieuwe vogels. Ze zijn overal en het lijkt of ze ook naar onze tuin komen. Deden ze dat vroeger dan niet?
Van de week zag ik voor het eerst een stel vinken in en rond onze appelboom. Op zoek naar een goed plekje om te nestelen? Vandaag roept Cas vanuit de keuken dat ik moet komen. Kom, kom snel!!! NU!  Er zit een roofvogel bovenop een mus.  Hij blijft stil zitten en kijkt wat wij doen. Als de hond naar het raam schiet vliegt hij weg, met prooi en al.
Spannend, een van onze huismussen is voedsel geworden, weg, gepakt door een.... Tja, wat hebben we eigenlijk gezien?
Het vogelboekje erbij. Geeft niet zoveel duidelijkheid, internet wel.
Het is een sperwer, een manneje zo te zien. Gaaf! Hij zat nog geen meter van ons raam. Als de hond niet naar voren was geschoten hadden we hem nog langer kunnen bekijken. Zo dichtbij, in de tuin, met een van onze mussen, dat is wel echt heel bijzonder. Ook een beetje zielig voor de mus, klein beetje.
Ik vind het wel leuk, al die nieuwe vogels in de tuin, al hoeft de sperwer van mij niet elke dag langs te komen.

Waar waren we ook al weer gebleven?

Woensdag lag ik weer in de CT-scanner. Wat een spanning, wat een stress. Het is een ijkpunt en tegelijkertijd wil ik mijn leven niet laten afhangen van een scan. Het leven staat even stil, alles is teveel. Het is een traumatisch ervaring elke keer weer en dat zal het altijd blijven. Ik kan niet meer relativeren, zo vlak voor de scan. Meditatie, rust en regelmaat helpen de stress hanteerbaar te houden, maar hij verdwijnt niet.

Gelukkig denkt Dr. Kaal met mij mee en heb ik vandaag al de goede uitslag gekregen. Ook dit keer heeft de chemo zijn werk gedaan. De levermetastasen zijn kleiner geworden en er zijn geen nieuwe uitzaaiingen te zien zien in mijn botten en lever. pfffffffff toch wel een opluchting.

Waar was ik ook al weer gebleven?
Het is lente!!! Morgen ga ik lekker een dagje met ma op stap. Zondag de tuin in en mogelijk heb ik snel een moestuintje om mijn hobby uit te voeren. Het leven wordt rustiger, minder hectisch en en minder druk. Ik hoop dat dat zo blijft.

In de herfst heb ik van Eric 4 takken van zijn vijgenboom gekregen. Die hebben de hele winter in een pot voor het raam gestaan. En zie hier het resultaat.... 1 van de 4 is aangeslagen. En hoe! Eric bedankt, ik hoop dat de oogst hier net zo rijk en mooi is als bij jou.

Wat een weertje :D

Overal waar ik kom schijnt de zon. Is dat een goed teken?
Het is in ieder geval heel fijn. Lekker in de tuin of op de fiets in Parijs.
Van mij mag het zo wel even blijven.